wieringa 2

(On)gecensureerd

‘De Chinese vertaling van Joe Speedboot had er al moeten zijn. Die heeft wat vertraging opgelopen, maar hij gaat er vast wel komen. Ik vind iedere vertaling van mijn boek een feest, en al helemaal als je de taal zelf niet meer kunt lezen. Dan herken ik mijn eigen boek alleen nog aan de voorkant, waar ze vaak een vliegtuigje opzetten. Of er staat op de achterkant: Groene Amsterdammer, dubbele punt, en dan allemaal tekens die je niet begrijpt. Prachtig.

Joe Speedboot is geen politiek geladen roman, ik ben een volstrekt ongevaarlijke schrijver. Maar je weet nooit hoe de censor denkt, die drijft op paranoia. In een Chinees contract laat ik vastleggen dat er niet geschrapt mag worden. Er zijn natuurlijk kleine aanpassingen die door cultuur bepaald zijn, maar aan politiek en moraal kom je niet. Zo wordt mijn boek momenteel ook in het Arabisch vertaald. In het verhaal eet een islamitische man varkensvlees. Ik vind het heel belangrijk dat zoiets erin blijft staan.

‘Je weet nooit hoe de censor denkt, die drijft op paranoia’

Het is waarschijnlijk te pretentieus als ik zeg dat mijn boek bijdraagt aan het democratisch bewustzijn in China. Maar het boek gaat wel over individuele vrijheid. Geen politiek geladen vrijheidsdrang om een plein te bestormen, maar het type vrijheidsdrang op een mooie lenteochtend.

Eén van de gedachten van het boek is dat een individu zich vrij durft te maken, maar daarin wordt gehinderd door de gemeenschap en zijn handicap. Dat is de verborgen boodschap van mijn boek aan Chinese lezers, verzin ik nu: dat een met stomheid geslagen persoon zichzelf tóch probeert uit te drukken.

Ik zou graag naar China gaan om mijn boek toe te lichten, dat vind ik altijd zeer de moeite waard. Een vertaling is een lastig iets. Het is schieten met hagel als het zulke onbekende literatuur is, en het is goed om een handje te helpen door naar de lezers toe te gaan. Wat dat betreft is China het nieuwe Nederland: het heeft internationaal gezien tamelijk onbekende literatuur.’