OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Groeten uit… Wayanzi (Oeganda)

Aan het einde van een modderig paadje ligt een strandje met oude‚ houten vissersboten. Het Victoriameer ligt er kalm bij. Een felrode tropische vogel zit op het puntje van een boot en zoekt naar overgebleven visresten.

‘Het was hier niet altijd zo gemoedelijk’‚ vertelt John Kalunda‚ een van de vissers. Tot een tijdje geleden krioelde het in het Oegandese vissersdorpje Wayanzi van de werkende kinderen. Ze maakten de boten schoon‚ rookten de vis boven een vuur en gingen het meer op om te vissen. ‘Zwemmen? Nee‚ dat leren ze hier niet.’

Na een campagne door een lokale ngo‚ over kinderrechten en het belang van scholing‚ besloten de dorpelingen de kinderarbeid aan banden te leggen. Kalunda laat trots zijn boten zien. Zes stuks in totaal. ‘Daar’‚ zegt hij‚ wijzend naar de struiken die uit het meer groeien‚ ‘zet ik mijn manden iedere ochtend uit.’

De meeste vissers zijn de hele dag met netten en vislijnen in de weer. Kalunda: ‘Maar ik hoef alleen ’s morgens en ’s avonds te werken. Overdag‚ als de tilapia zelf de manden in zwemt‚ kan ik andere dingen doen’‚ fluistert hij‚ alsof hij een waardevol geheim deelt. Uit het hutje verderop klinken harde mannenstemmen en drinkgelag. De mannen komen het strand op lopen‚ klaar om het meer weer op te gaan.

Ook Kalunda heeft mensen voor zich werken. ‘Zes mannen‚ allemaal volwassenen’‚ zegt hij trots. Een compliment dat hij volwassenen aanneemt in plaats van kinderen wuift hij weg. Met een diepe zucht: ‘Die kinderen gaven ook veel kopzorgen hoor. Tuurlijk waren ze goedkoop. Maar ze waren ook om de haverklap ziek‚ en sommige verdronken in het meer. Nee‚ geef mij maar volwassenen. Die drinken meer‚ maar weten tenminste wat ze doen.’