kluun

(On)gecensureerd

In de hoop op een Chinese vertaling zullen veel Nederlandse schrijvers in september hun werk op de boekenbeurs van Beijing promoten. Dit jaar krijgt de Nederlandse literatuur daar speciale aandacht. Een vertaling lijkt eervol, maar hoe gaan de auteurs om met de Chinese censor? ‘In een contract laat ik vastleggen dat er niet geschrapt mag worden.’

‘Nota bene in Wordt Vervolgd (december 2010, red.) las ik dat er seksscènes zijn gecensureerd in de Chinese vertaling van Komt een vrouw bij de dokter. Als schrijver heb je daar gewoon geen idee van. Mijn Chinees is mager.
Eerlijk gezegd vind ik het wel grappig. Het zijn echt niet zulke pornografische scènes. Het heeft wel iets aandoenlijks dat ze in China die fragmenten al te heftig vinden. Zo’n ingreep zegt natuurlijk iets over het land. Maar ach, mijn boek is geen politiek manifest. Als ze zoiets zouden veranderen, zou ik er zeker ophef over maken.

‘Het heeft wel iets aandoenlijks dat ze de seksscènes uit mijn boek al te heftig vinden’

Als mijn boek Haantjes ook vertaald wordt in het Chinees, wat ik natuurlijk hoop, dan wil ik er duidelijke afspraken over maken met de uitgeverijen. Ik wil niet dat ze de passages over homoseksualiteit aanpassen.

Het is moeilijk om je als Amsterdammer voor te stellen dat je denkpatroon wordt beïnvloed door een dictatuur, en hoe een verhaal daar gelezen wordt. Ik heb Komt een vrouw bij de dokter geschreven om open te zijn over wat er kan gebeuren als je geliefde een terminale ziekte krijgt terwijl je beiden in de bloei van je leven bent. Het boek is een controversieel sprookje over rouw. Het is voor mijn gevoel sterk Amsterdams georiënteerd. Toch is het verhaal al in meer dan 25 talen vertaald, en zijn er in China 75.000 exemplaren verkocht. Volgens mij ben ik daarmee een van de bestverkochte Nederlandse schrijvers in dat land.

Ik heb geen idee wie mijn lezers zijn in China. Ik zou er heel graag naartoe gaan om met hen in gesprek te gaan en het boek toe te lichten. Dat doe ik in veel landen waar mijn boek verschijnt. Het zijn vaak heftige gesprekken en moeilijke vragen, vanwege de controverse van het verhaal. Maar inmiddels ben ik daaraan gewend. En ik heb het boek natuurlijk
niet geschreven om me vervolgens te verstoppen.’